Για χορηγία προς το IoniosClub μέσω PayPal, πατήστε στο Donate

 

 

 

 



Σχόλιο

Η Ιόνιος Θηλέων δεν ήταν το μοναδικό «παρθεναγωγείο». Κύριος εκπρόσωπος ήταν το Αρσάκειο με τις «Αρσακειάδες». Ακόμη και τα Δημόσια Γυμνάσια ήταν αμιγώς αρρένων ή θηλέων και μόνο τα Δημοτικά ήταν μικτά.

Το Σχολείο μας στεγάζονταν σ’ ένα τριώροφο ωραίο γωνιακό κτήριο Πατησίων και Άνδρου που σήμερα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί διατηρητέο. Στον 3ο όροφο ήταν το διαμέρισμα της κυρίας Ήβης, έτσι την αποκαλούσαμε, και οι κοιτώνες του οικοτροφείου, είχε και εσωτερικές μαθήτριες. Στους άλλους 2 ορόφους ήταν οι τάξεις. Στον 1ο όροφο, ακριβώς δίπλα στην κεντρική είσοδο ήταν και το γραφείο της κυρίας Ήβης και των καθηγητών με την πόρτα ορθάνοιχτη για να παρακολουθεί το άγρυπνο μάτι της εισερχόμενους και εξερχόμενους. Ακριβώς απέναντι ήταν η τάξη των τελειοφοίτων για μεγαλύτερη επαγρύπνηση. Στην αυλή των διαλειμμάτων δέσποζε ο γεροφοίνικας που θα είχε πολλά να διηγηθεί τόσο από τα παιχνίδια των μικρών όσο και από τα «μικρά μυστικά» της εφηβικής ζωής των μεγαλυτέρων μαθητριών.

Η κυρία Ήβη ήταν δασκάλα και εκτός από Διευθύντρια δίδασκε Ελληνικά και Αριθμητική στην 5η και 6η Δημοτικού. Ήταν μειλίχια και ήπια, αυστηρή όμως σε θέματα συμπεριφοράς, αξιοπρέπειας και ηθικής. Ήταν απαιτητική δασκάλα, είχε δικό της τρόπο διδασκαλίας και σ’ αυτήν οφείλουμε τις βάσεις που πήραμε και συνετέλεσαν στην επιτυχή σταδιοδρομία μας. Τη θυμάμαι πάντα με αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Θα πρέπει να μάθετε ότι η Ιόνιος Αρρένων – Θηλέων ήταν μόνο και όνομα ένα Σχολείο. Το καθένα αποτελούσε μία ξεχωριστή οντότητα, ένα διαφορετικό στρατόπεδο, όχι βέβαια εχθρικό από την πλευρά των μαθητών. Σε σπάνιες περιπτώσεις, για εκπαιδευτικούς λόγους, επιτρεπόταν η συνάντηση των δύο στρατοπέδων. Υπήρχαν όμως σαφή διαχωριστικά όρια, «η πράσινη γραμμή» μεσολαβούσε νεκρή ζώνη με «κυανόκρανους» καθηγητές και δασκάλες.

Χριστίνα Τσεγκή
Παιδίατρος - Γενετιστής

 

Πιέστε εδώ για επικοινωνία με τον διαχειριστή των ιστοσελίδων